53eb0772

Een jaar bouwen, twijfelen, leren en toch blijven staan

Sun, 11 Jan 2026 16:02:50 GMT

Een jaar als Alice in Wonderland

Een jaar bouwen, twijfelen, leren en toch blijven gaan

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, voelt het alsof ik tegelijk stil heb gestaan en keihard heb gerend. Alsof er aan de buitenkant van alles zichtbaar is opgebouwd, terwijl er aan de binnenkant minstens zoveel is verschoven.

Een jaar geleden had ik ideeën. Veel ideeën. Zinnen als “misschien moeten we…” en “wat als we zouden…”. Ik had een verlangen om iets te bouwen dat ik zelf had gemist: een plek waar je niet hoeft te bewijzen dat het slecht genoeg met je gaat, waar je niet in een traject hoeft te passen, waar ruimte is om gewoon mens te zijn.

Dat verlangen kreeg een naam, een vorm en uiteindelijk een fysieke plek: Stichting ZAVI, locatie 'Kom Binnen' in Roelofarendsveen.

Stichting ZAVI staat voor: Zien, Aandacht, Verbinding en Inspiratie.

Van idee naar werkelijkheid

Het oprichten van ZAVI was geen strak businessplan met een duidelijke route. Het was zoeken, praten, twijfelen, bijstellen. Gesprekken met de gemeente, fondsen, samenwerkingspartners. Eindeloos schrijven: plannen, begrotingen, visies, beleidsstukken. Leren over governance, vrijwilligersbeleid, subsidies en verantwoordelijkheden. En ondertussen steeds die ene vraag: klopt dit nog met waarom we dit doen?

Wat ik daarbij onderschat had, was hoeveel ik een nieuwe taal zou moeten leren. Ik ken de GGZ goed; haar systemen, haar logica, haar jargon. Maar het sociale domein blijkt een wereld op zich, met eigen regels, kaders, financieringsstromen en een heel andere vocabulaire. Soms voelde het alsof ik telkens opnieuw moest uitzoeken wat hier eigenlijk bedoeld werd. Alsof ik, net als Alice, in een wereld was beland waarin iedereen een andere taal spreekt en de logica net een tikje verschoven is.

Ondernemen, maar dan anders

Naast ZAVI volgde ik de Leergang Maatschappelijk Ondernemen. Een jaar waarin ik leerde dat ondernemen niet alleen gaat over plannen en cijfers, maar ook over positie innemen. Over jezelf serieus nemen. Over besluiten durven nemen, ook als ze spannend zijn.

Een van de grootste lessen? Dat zorg dragen voor anderen niet betekent dat je jezelf structureel moet overslaan. Dat idealisme niet sterker wordt door jezelf uit te putten. Dat duurzaamheid óók over mensen gaat inclusief jezelf.

Wat je aan de buitenkant niet altijd ziet

Wat je misschien ziet: een stichting, een locatie, activiteiten en veel samenwerkingen.
Wat je minder ziet: de twijfel, de momenten van “wie ben ik om dit te doen?”, de angst om het niet goed genoeg te doen, het zoeken naar balans tussen betrokkenheid en begrenzing.

Ik heb dit jaar geleerd dat bouwen niet alleen gaat over iets neerzetten, maar ook over loslaten. Over vertrouwen dat niet alles vooraf vast hoeft te liggen. Over accepteren dat groei rommelig mag zijn.

En nu?

ZAVI staat. Niet af, maar levend. In beweging. Met plannen voor verdieping, verbreding en nieuwe doelgroepen. En ik sta er ook met meer helderheid over wat ik wil bijdragen met meer kennis over waar mijn kracht ligt en wat ik nodig heb om dit werk vol te houden.

Dit jaar heeft me niet alleen iets laten neerzetten, maar ook iets laten groeien.

Misschien wel vooral mezelf.

Thu, 11 Sep 2025 14:17:20 GMT

Waarom investeren in vrouwengezondheid geen luxe is maar noodzaak

“In het Volkskrant-artikel waarin ik werd geciteerd, komt duidelijk naar voren hoe belangrijk het is om niet langer te bezuinigen op de zorg voor vrouwen, maar juist te investeren.

Vrouwengezondheid is geen niche-onderwerp.

Het gaat over de helft van de bevolking, en raakt uiteindelijk ons allemaal: van preventie en kwaliteit van leven, tot economische veerkracht en gelijke kansen.

Toch wordt de zorg voor vrouwen nog te vaak gezien als iets extra’s, of als kostenpost. Dat is een misvatting die niet alleen vrouwen, maar de hele samenleving duur komt te staan.

We hebben meer onderzoek nodig naar hoe ziektes zich bij vrouwen anders uiten, meer aandacht voor hormonale en reproductieve gezondheid, en meer bewustzijn dat preventie uiteindelijk goedkoper en effectiever is dan reparatie.

Het feit dat dit thema nu breed in de media besproken wordt, zie ik als een kans: laten we die benutten.

Investeren in de gezondheid van vrouwen betekent investeren in sterkere gezinnen, duurzamere economie en een gezondere toekomst voor iedereen.”

Hier de link naar het artikel: Volkskrant Opinie: Investeer in gezondheid vrouwen dat betaalt zich dubbel en dwars terug .

Discriminatie maakt ziek een terugblik op de webinar

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 01 May 2025 18:51:40 GMT

This is a subtitle for your new post

Blog: Discriminatie maakt ziek – terugblik op het webinar

Vandaag was het dan eindelijk zover: het webinar ‘Discriminatie maakt ziek’, dat ik samen met Pharos gaf via IDEM Rotterdam en RADAR. En heel eerlijk? Ik vond het niet eens zo slecht gaan.

Ondanks een slapeloze nacht – ik lag te woelen van de spanning – is het ons gelukt om zonder noemenswaardige schoonheidsfoutjes een goed verhaal neer te zetten. Maar zo gaat het bijna altijd: je bereidt je grondig voor, en dan blijkt je uiteindelijke verhaal hier en daar af te wijken. Een paar stukjes mis je, en tot je eigen verrassing zitten er ook weer nieuwe delen in die je spontaan toevoegt. Dat hoort erbij.

Zenuwen, hoofdpijn en paracetamol

Spannend vond ik het zeker. Gelukkig bleek ik daarin niet alleen. Ook mijn mede-sprekers hadden een onrustige, piekerende nacht achter de rug. Sommigen van ons grepen zelfs naar de paracetamol om hoofdpijn, veroorzaakt door slapeloosheid en stress, de baas te blijven.

Aan het eind van de dag was ik leeg, uitgeput — maar ook opgelucht. Het was goed gegaan. Redelijk goed zelfs.

En dan komt de nacht erna…

Helaas werd ook de tweede nacht onrustig. Ik bleef malen over wat goed ging, wat beter kon, en waar ik misschien iets had gemist. Vooral één opmerking bleef hangen — een opmerking van de operator, die ik na het webinar nog van me af had laten glijden. Maar ‘s nachts bleef die als een oude plaat in de groef hangen (ja, voor de golden oldies onder ons ��).

Na afloop zei ze: “Het ging goed hoor, en er was een mooie opkomst. Maar… toen jij begon te praten, liepen er toch wel een aantal mensen weg.”

Ik weet hoe het werkt bij webinars. Mensen haken om allerlei redenen af: agenda’s, werk, kinderen, of het gevoel dat ze het meeste wel gehoord hebben. In een zaal blijf je vaak uit beleefdheid zitten, maar online klikken mensen sneller weg. In dit geval bleken het vijf mensen te zijn.

Toch bleef ik me afvragen: Waarom moest ze dat als eerste benoemen?
Ook daar kan ik alleen maar naar gissen. Mijn ervaring is dat zulke opmerkingen meestal meer zeggen over de ander dan over mij.

Wat had ik beter kunnen doen?

Tijdens de nacht begon ik te reflecteren: wat had ik anders kunnen vertellen?

Ik had mijn standaardverhaal gedeeld – mijn zoektocht binnen de zorg, mijn ervaring met niet gehoord en niet serieus genomen worden. Maar ik heb óók verhalen over discriminatie op de werkvloer. Misschien had ik juist die moeten inbrengen.

Voorbeelden van microagressie: blikken, toon, lichaamstaal die je het gevoel geven dat je niet welkom bent.

Zoals die collega die letterlijk een stap achteruit deed toen ik me voorstelde. Die daarna telkens een andere route liep om mij te vermijden. Of de momenten waarop ik als ervaringsdeskundige werd aangekeken alsof ik ‘een beetje eng’ was. Alsof ik te dichtbij kwam, of te echt was.

Misschien waren dat krachtigere voorbeelden geweest. Maar ik zal het niet weten. Misschien is het iets om de volgende keer mee te nemen — als die er komt. Want leuk was het wel, om dit een keer te mogen meemaken.

Nieuwsgierig?

Wil je horen wat ik allemaal wél verteld heb? En welke waardevolle verhalen en inzichten mijn co-sprekers deelden?
Klik dan hier voor de opname van het webinar: klik hier

Ongezien

Wed, 23 Apr 2025 21:44:16 GMT

ONGEZIEN

Vandaag bezocht ik de tentoonstelling ONGEZIEN in Rijksmuseum Boerhaave in Leiden. Ik was zó benieuwd hoe het geworden was. In aanloop naar de tentoonstelling had ik namelijk het voorrecht om bij een van de voorgesprekken aanwezig te zijn. Het was jammer dat een van de samenstellers vandaag niet aanwezig kon zijn – ik had haar graag willen spreken over hoe zij het heeft ervaren, en wat de gesprekken haar hebben gebracht.

Zichtbaar en toch niet helemaal

Als lid van de Mobiele Brigade mocht ik samen met andere betrokkenen bijdragen aan deze tentoonstelling. Onder hen ook Petra Verdonk, die zelf ook in de tentoonstelling voorkomt. Ik zit in de Mobiele Brigade namens Voices for Women. ook oprichtster en kartrekker voor de Vrouwengezondheid, Mirjam Kaijer is binnen deze tentoonstelling prominent vertegenwoordigd.

Zelf ben ik ook even te zien. Nou ja… alleen als je weet waar je moet kijken. In de film waarin Petra en Mirjam aan het woord komen, zie je een kort fragment van de overhandiging van de petitie "Betere medische zorg voor vrouwen" aan de Tweede Kamer. En ergens in een hoekje – heel even – zie je mij staan. Een klein stukje, maar ik ben er. En ik ben trots. Trots op álle vrouwen die opstaan voor betere gezondheidszorg, en op alle overlevenden van het kennishiaat in de zorg.

Wil je zelf de petitie nog ondertekenen? Dat kan nog steeds via deze link: voicesforwomen.nl/help-mee/teken-de-petitie

Een indringende tentoonstelling

Veel van wat in de tentoonstelling aan bod komt, wist ik al. Toch was het meer dan de moeite waard om te gaan. De verhalen grijpen je aan. Ze laten kraakhelder zien wat er nog steeds misgaat in de gezondheidszorg voor vrouwen – en voor andere groepen, zoals vrouwen van kleur, trans personen en intersekse mensen.

Maar de tentoonstelling biedt ook perspectief. Zoals de quote op hun website zegt:

‘Ongezien’ is een tentoonstelling die raakt, confronteert en inspireert. Het biedt niet alleen een onthutsende blik op het verleden, maar ook een hoopvol perspectief op de toekomst. Wat kunnen we leren van de geschiedenis? Welke stappen zijn al gezet? En hoe zorgen we ervoor dat iedereen, ongeacht gender, sekse of identiteit, de juiste medische zorg krijgt?

De tentoonstelling is nog te zien t/m 8 maart 2026 in Leiden. Ga er vooral heen. Laat je raken. En laat je horen.

Webinar 'Discrimninatie maakt ziek.'

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 23 Apr 2025 19:03:48 GMT

Webinar 'Discriminatie maakt ziek.'

Binnenkort 'Discriminatie maakt ziek'.

Morgen ben ik een van de sprekers tijdens het webinar Discriminatie maakt ziek, georganiseerd door IDEM Rotterdam. Dit jaar zetten zij de vrouw centraal, met extra aandacht voor "vrouwenkwaaltjes": aandoeningen die vooral bij vrouwen voorkomen, maar die vaak niet serieus worden genomen – met grote medische én maatschappelijke gevolgen.

Samen met Karima Bazi van Pharos spreek ik over discriminatie en de invloed daarvan op de gezondheid. Karima doet dat vanuit de wetenschap. Ik deel mijn persoonlijke verhaal.

Mijn eerste webinar

Hoewel ik mijn verhaal eerder heb gedeeld op podia, in foto’s, artikelen en blogs, is dit mijn eerste webinar. En toch… ik vind het spannend. Wat zullen mensen van mij denken? Stel ik me niet aan? Zullen ze me geloven?

Natuurlijk weten mijn hoofd en hart inmiddels beter, maar die oude twijfel steekt toch steeds weer de kop op. Ik ben jarenlang niet geloofd. Bijna twintig jaar lang dacht ik dat ik me aanstelde, dat ik mezelf iets wijsmaakte, dat mijn klachten tussen mijn oren zaten. Keer op keer kreeg ik dat te horen – en op een gegeven moment begon ik het zelf ook te geloven.

De schade van ongeloof

Dat constante ongeloof ondermijnde mijn zelfvertrouwen. Ik leerde dat ik mijn eigen gedachten, gevoelens en lijf niet kon vertrouwen. Maar als je jezelf niet vertrouwt – wie dan wel? Hoe maak je dan keuzes? Hoe blijf je overeind in een wereld waarin je jouw zintuigen niet meer gelooft?

En ook nu ik beter weet, blijft dat wantrouwen soms opduiken. Elke keer als ik voor mezelf op moet komen, of een mening moet geven, fluistert dat stemmetje weer: “Misschien hadden ze toch gelijk. Misschien ben je gek. Misschien stel je je aan.”

Maar ik wéét inmiddels dat mijn lichaam juist de waarheid sprak. Niet de artsen. Niet de omgeving. Mijn lijf.

Waarom ik mijn verhaal vertel

En precies daarom doe ik mijn verhaal. Want mijn klachten zaten niet “tussen mijn oren” in figuurlijke zin, maar letterlijk – en pas toen daar aandacht voor kwam, begon mijn herstel.

In deze wereld telt lichamelijk bewijs zwaarder dan psychische klachten. Pas als er iets tastbaars is, word je serieus genomen. Maar zolang dat bewijs er niet is, raak je al snel tussen wal en schip.

Ik vertel mijn verhaal voor iedereen die niet gehoord wordt. Die wél pijn heeft, maar niet serieus genomen wordt. Voor wie te maken krijgt met onbegrip door gebrek aan kennis. En in het bijzonder: voor vrouwen. Want zij worden al generaties lang weggezet als “hysterisch”. En nog altijd krijgen ze daardoor minder erkenning.

We moeten dat patroon blijven doorbreken. En dat begint bij verhalen. Zoals deze.

Woorden doen ertoe

Wed, 23 Apr 2025 19:03:47 GMT

Woorden doen ertoe

Blog: Woorden doen ertoe

Je kent het wel: je zoekt iets op je laptop, maar kunt het nergens vinden. Wat je wél vindt? Een berg oude ‘meuk’ – maar ook kleine pareltjes.

Een van die pareltjes die ik tegenkwam, was een lijst met uitspraken die ik jaren geleden opschreef. Zinnen die ik hoorde toen ik hulp zocht voor mijn klachten. Wat ik las, sloeg in als een bom.

Een schok ging door me heen.

Wat ben ik ver gekomen. En wat heb ik veel woorden gehoord die níet helpend waren. Woorden die mijn herstel in de weg stonden.

Die focusten op wat ik niet (meer) kon.

Wat ik te horen kreeg:

Doe rustig aan, je bent nu ziek en daar hoort rust bij.
Accepteer nu eerst maar dat je ziek bent.
Zonder antidepressiva ga je het niet redden. Zie het als insuline bij diabetes – je moet erkennen dat je niet zonder kan.
Je hebt geen ziekte-inzicht.
Een studie is te hoog gegrepen.
Een baan is te hoog gegrepen.
Toen ik zwanger was: Hoe kan jij moeder zijn? Er is geen vader in beeld en je bent te labiel. Dat zie je aan je psychiatrisch verleden. Het is niet eerlijk naar je kind toe. Je zult dezelfde opvoeding geven als jij hebt gehad. Advies: abortus of adoptie. Houden is geen optie.
Stop met je studie. Een scriptie is te zwaar voor jou.
Werk is niet goed voor jou. Wees blij dat er een uitkering bestaat. Verspil die niet door eigenwijs te zijn.
Wij gaan je niet behandelen als je geen medicatie accepteert.
De lichamelijke pijn die jij voelt is niet echt. Je beeldt het je in.
Je bent ziek. Je bent eigenwijs dat je dat niet wilt toegeven.
Bij suïcidaliteit: We laten ons niet manipuleren; kom maar terug als je wel aan jezelf wilt werken en je besluit je medicatie in te nemen.
Het zit allemaal tussen je oren.
Als je van je gezin houdt, zou je meewerken.
Je wilt duidelijk niet beter worden.

De impact van woorden

Ik geloof echt dat hulpverleners doen wat ze doen vanuit een goed hart. Ze kiezen hun beroep niet om mensen slechter te maken. Ik geloof dat ze het beste met mij voorhadden.

Maar waarschijnlijk wisten ze niet hoeveel pijn hun woorden deden. Hoe diep die zinnen insneden. Hoe ze het laatste restje ‘gezond denken’ ondermijnden.

Hun woorden brachten me aan het twijfelen. Aan alles. Aan wie ik was, wat ik voelde, wat ik dacht. Zelfs simpele zekerheden, zoals de kleur van de lucht, leken ineens niet meer betrouwbaar. Want blijkbaar zagen we niet dezelfde werkelijkheid.

Woorden doen ertoe. Ze kunnen opbouwen, maar ook afbreken. En in mijn geval hebben ze me – onbedoeld – verder laten wankelen, op momenten dat ik al op de rand stond.

Laat deze blog een herinnering zijn: woorden zijn krachtig. Gebruik ze zorgvuldig. Luister, echt. En laat mensen zich gezien voelen – niet alleen hun symptomen, maar hun verhaal.

Wil je hier met mij over praten? Neem contact met mij op via mijn contact pagina

Mijn eerste Blog

Thu, 10 Apr 2025 18:44:47 GMT

Mijn eerste blog

Hier ben ik dan, druk typend op mijn laptop. Ik zit in de woonkamer aan mijn grote eettafel. Mijn grootte trots. De eettafel is zo een tafel waar we gezellig met het hele basisgezin, plus aanhang, ruim kunnen zitten. Vanaf hier kan ik de hele huiskamer, keuken en tuin overzien. De beste plek in het huis. De zon schijnt en ik kom net terug van een heerlijke wandeling. Een wandeling waarin ik luisterde naar mijn luisterboek 'The artist way' van Julia Cameron. Een aanrader als je op zoek ben naar verstilling en als je meer wil luisteren naar je lijf en je gedachten wil ordenen. Ik ben een vrij druk mens. Met druk bedoel ik niet alleen fysiek druk, maar ook mentaal is het erg druk in mijn hoofd. Mijn gedachten raasen 24/7 door mijn hoofd. Overdag als gedachten en in de nacht als dromen. Mijn hoofd staat nooit stil. Ik ben niet zo spiritueel, maar dit boek helpt mij om mijn gedachten te ordenen en de details om te zetten in concrete plannen.

En daar kwam het idee voor de blog langs. Niet omdat ik veel te vertellen heb, eigenlijk ben ik heel bang dat ik eigenlijk niets te vertellen heb en jij gaat zien hoe ik daarin verschrikkelijk door de mand ga vallen, maar omdat ik benieuwd ben naar wat er allemaal gaat gebeuren als ik het wel doe. Een mens heeft immers vaker spijt van wat ze gelaten heeft, dan wat ze gedaan heeft.

Een wijze kennis zei pasgeleden deze woorden tegen mij: "Wie waagt, verlies soms, wie niet waagt, altijd!"

Dus met die quote in gedachten, dacht ik.....waarom niet.

En dus hier mijn allereerste blog op mijn blog pagina.

Wat vindt jij? Een verstandige beslissing of niet? En waar zou je willen dat de toekomstige bloggen over gaan?